Embryo – Ni Hau (1996)

Bulutlu bir hava ve boş sokaklar... Şafaktan hemen önce, alacakaranlıktan hemen sonra. Lakin daha karamsar, daha umutlu ve daha aydınlık bir vakit. Böyle bir vakitte dışarıdasınızdır. İnsanların olmadığı… Olsa bile yüzlerinin seçilemediği veya tanınamadığı. Tanınsa bile unutulmaya yüz tuttuğu. Arasındasınızdır yine de bu insanların. Aynı kaderi paylaşıp paylaşmayacağınızı merak ettiğiniz insanların... Sonunuzun farklı olacağını da sanabilirsiniz bazen onlardan. Ya da başlangıçta, aslında sadece kendiniz olmakla yükümlü kaldığınız veya bırakıldığınız için sevindiğinizi… Bazen bunları düşünmek de kesmeyebilir böylesi bir havada. Neden etrafta insanların olup da aslında kendinizi tamamen bir boşlukta hissettiğinizi sormak istersiniz kendinize. Belki değilsinizdir. Ama bir türlü, neden insanların etrafta olup da sokakların bomboş olduğuna çözüm getiremezsiniz. Belki de sokaklar boş değildir. Ya da belki hayaldir gördükleriniz, aklınızın size oynadığı komik olmayan bir oyun. Ama yine de “Belki birisi vardır karşıdan gelen” diye ümit edersiniz. Karşıdakilere bakarsınız bu sefer. Üç beş kişinin hakikaten de karşı olduğunu görür fakat bir süre sonra onların da git gide azaldığını fark edersiniz. Belli yerlerden yine birileri çıkar karşıdan, gelip geçer… Bazen kimse gelmez. Arada tek tük gelenler de size çarpıp geçip gider… En olmadık anlarda ise arkadan birisi gelir, elini omzunuza koyar... Böylesi bir havada keşfetmiştim işte bu albümü. Bir daha da bırakamadım.